Обрӣи зерозии дар заҳме: Муқоиса бо усулҳои анъанавӣ
Муқаррарот о обводнении подпочвенном в культивировании люцерны
Люцерна как одно из наиболее важных покровных и кормовых растений требует точного управления водными ресурсами для того, чтобы полностью реализовать свой потенциал роста. В последние годы обводнение подпочвенное приобрело большую популярность как эффективный метод снижения испарения и повышения эффективности использования воды в зелёных посевах. Этот метод заключается в размещении лент для орошения под поверхностью почвы, что позволяет напрямую доставлять воду к корням растений и предотвращать высыхание поверхности почвы. В данной статье мы намерены подробно рассмотреть принципы этой технологии в выращивании люцерны и сравнить её с более распространёнными методами, такими как капельное орошение и бороздовое орошение, чтобы фермеры могли сделать наилучший выбор для условий своего поля.
Принципы и механизм работы подпочвенного орошения
Подпочвенное орошение – это система, в которой оросительные трубы размещаются на глубине 10–15 сантиметров под поверхностью земли. Эта глубина выбрана так, чтобы находиться в зоне максимальной корнеобрации люцерны. В отличие от поверхностных методов, в этой системе вода выводится через поры лент под положительным или нейтральным давлением. Это обеспечивает постоянную влажность почвы в зоне корней без образования сухой и уплотнённой корки на поверхности. С научной точки зрения, это состояние приводит к снижению стресса, вызванного дефицитом влаги, и позволяет растению люцерны направлять свою энергию на производство биомассы и увеличение объёма зелёного и сухого веса. Кроме того, поскольку поверхность почвы остаётся сухой, сорных трав растёт меньше, чем при поверхностных методах, так как сорные травы обычно имеют более слабую корневую систему и для своего роста нуждаются во влаге на поверхности.
Техническое сравнение подпочвенного орошения с другими методами
Для лучшего понимания места этой технологии необходимо сравнить её с методами капельного орошения, бороздового орошения и ленточным орошением (типа). В методе қатқорӣ, қатқаҳо бар сатҳи хок мепароянд, ки нисбати испоридан ва рушди сафунони сатҳӣ дучор мемонанд. Дар усули канӣ, об бо якҷоягӣ дар каналҳо омадан меравад, ки идоракунии намии он дар майдонҳои калон душвор аст. Баръакс, обёрории зирсатҳӣ якҷоягии наморо дар тамоми сатҳи майдони корвандӣ кафолат медиҳад. Дар ин ҷо ҷадвали муқоисаи ин усулҳо оварда шудааст:
Чунон ки мебинед, гарчанде ки ҳамаи интиқоли лӯлаҳо барои системаи зерзамина баландтар аст, аммо бо назардошти Лӯлаи пурракунандаи 2 дюймӣ ва ҷузъиёти дигари сифатнок, сарфаарзудан дар камтар аз се мавсими рушд аз сабаби тахмин кардани хароҷоти помпаҷонӣ ва кам шудани вайроншавии об, вуқӯъ меёнад. Инчунин, аз сабаби он ки одаҳо равони фишори намакнокӣ аст, оварии зерзамина кӯмак мекунад, ки намакнокии хок ба тарафи поён равад ва решаҳо аз он озод бошанд.
Нуқтаҳои амалии насб ва истифодабарӣ
Барои татбиқи муваффақи ин система дар парвариши одам, риояи нуқтаҳои зерин аҳамияти тақдирсоз дорад. Нуқтаи аввал, интихоби чуқурии мувофиқи навозҳо аст. Барои одами кабуд, чуқурии 10 сантиметр идеалӣ аст. Дар парваришҳои ҷализӣ, чуқурӣ то 15 сантиметр зиёд карда метавонад. Нуқтаи дуюм, фосила байни навозҳо аст, ки одатан баробар ба фосилаи зарраҳои парвариши одам (тақрибан 30 то 45 сантиметр) муайян карда мешавад. Аз лампаи пахтӣ 90 ва пайвастҳои пистони пӣбо барои сохтани навозҳои зеринтақсимӣ истифода кардан мумкин аст, вале бояд исбот ёфт, ки шӯрҳои дорои филтрҳои мувофиқ доранд, то аз пуршудани онҳо пешгирӣ шавад. Инчунин, идоракунии фишори система ҳаётӣ аст. Фишори барик дар ин системҳо тақрибан 1 то 1.5 бар аст. Фишори зиёд ба ҷудашӯӣ ё хурии об аз минтақаҳои ғайрирусона дарад. Бинобар ин, истифодаи регулятори фишор тавсия дода мешавад. Барои деҳқононе, ки омодаанд натиҷаҳоро муқоиса кунанд, имкон доранд мақолаҳои алоқаманд бо ҳосилоти умумии хлор ва одам дар минтақаҳои гуногунро омӯзанд, то маълумоти бештари меҳнатро дар дастрасӣ дошта бошанд.
Таъир ба сифат ва истеҳсоли одам
Яке аз мушкилоти асосии деҳқонони чаргоҳдорӣ, сифати протеинӣ ва фиберии одам аст. Таҳқиқот нишон додааст, ки растаниҳое, ки дар зери риёи зеринтақсимӣ ҷойгир мешаванд, наздики баробар аз дараҷаи нам доранд. Ин баробарӣ боис мешавад, ки растании одам дар ҳар ду ҳароратии отумӣ (давраи аввал ва дуюм) натиҷаи монан дошта бошад. Ҳоле, ки дар риёи хандақ, растанӣ дар аввали давраи хушкӣ ҷойгир мешавад ва баъд тезонарӯи мегард, ки ба пухи тезтар ва коҳиши сифати фиберӣ оварда мерасонад. Бо идоракунии дақиқи риё, суръати рушдро идора кардан мумкин аст. Барои зиёд кардани ҳосилоти ниҳоӣ, дарк Миқдори боби монда ба ҳазор Ва зичии ғарғу низ муҳим аст, зеро системаи оборӣ бояд қобилияти расондани об ба зичии баланди ғарғуро дошта бошад. Истифодаи моҳиҳо дар мавсими ғарғу бо ҷаву ё ғарғуҳои дигар метавонад мусоидат кунад; омӯзиши миқдори ғарғу дар шартҳои гуногун нишон медиҳад, ки рағбати мувофиқ зери сатҳи хок дар мавсими ғарғу чӣ тавр метавонад самаранокии умумии боғро зиёд кунад.
Муқоисаи иқтисодӣ ва муҳити зистӣ
Аз ҷиҳати иқтисодӣ, обории зери сатҳи хок дар ғарғуи моҳиҳо, махсусан дар минтақаҳои камоб, фойдаи рақобати қавӣ меорад. Кам шудани истифодаи об маънои кам шудани хароҷоти барқ ё дизел барои помпаҳоро дорад. Инчунин, азбаски система зери сатҳии хок аст, ҳеҷ гуна талаботи кордиҳии хок дар тобистон барои хунук кардани хок вуҷуд надорад. Аз ҷиҳати муҳити зист, ин усул боиси кам шудани партовҳои нитрогенӣ мебошад, зеро об зуд аз ҳудуди рӯягӣ гузашта, ҷаббида намешавад. Ин масъала барои ҳифзи солимӣи хок дар давоми тӯл мебошад. Дар муқоиса бо обории гарм ва кандаконии анъанавӣ, ки ба маъмулаш 40 то 50 фоизи обро задан менамояд, обории зери сатҳи хок то 80 фоизи самаранокиро пешниҳод мекунад. Гайр аз ин, кам шудани бухори сатҳӣ боиси он мегардад, ки бактерияҳои ризообии, ки нитрогенро собит мекунанд, дар шартҳои беҳтар ҳифз карда шаванд, ки бевосита ба кам шудани ниёз ба ҳабби кимиёвии азотдор дар ғарғуи моҳиҳо таъсир мерасонад.
Саволҳои маъмул (FAQ)
Оё обории зери сатҳи хок барои ҳамаи иқлимҳо мувофиқ аст?
Не, ин система дар минтақаҳои нимхушк ва хушк, инчунин дар минтақаҳои гарм ва намнок, ки бухоршавӣ зуд аст, идоал аст. Дар минтақаҳои сард ва барангонӣ бо хокҳои вазнин, шояд хатар пур шудани сабукҳо аз сабукҳои вазнин вуҷуд дошта бошад, ки танзими махусусро талаб мекунад.
Оё оромдурро аз кор фармох кардан ва танҳо обороии зерзаминаро фаъол нигоҳ доштан мумкин аст?
Барои кӯбистҳои чуминии оромдуре, ки ҳамеша сабзанд, ин роҳ баръакс аст. Аммо дар навбати бо шалғим ва дигар гиёҳон, одатан фосилаи пастҳоро бояҳ бо зичии нав мутобиқ кард ё муштариёси муваққатиро тағйир додан. Гарчанде ки истифодаи рӯзномаро ба миқдори биҳдори дар кӯбистҳои гуногун барои нақшакашӣ метавонад кӯмак кунад, аммо барои оромдур, нигоҳ доштани рағбатнокбудии решаҳо калиди муваффақият аст.
Тарзи нигоҳдории таъмир чӣ қадар қиммат аст?
Тарзи нигоҳдори бисар паст аст, зеро пастҳо аз сатҳ берун намебароянд ва ба зери зарари физикӣ аз асбоби кӯбист намедиҳанд. Таниҳа ташвишаси асосӣ басташуни саҳифаҳо аст, ки бо филтркории мувофиқ ва шустани даимӣ ҳал мешавад.
Хулоса ва тавсияи охирин
Guзариш аз усулҳои сатҳӣ ва канорӣ ба оҳори зерзमी барои парвариши вика яке қадами доно барои деҳқонони муосир аст. Ин система на танҳо истеъмолиро-обро ба ҳадди ақалл мерасонад, балки сифати чароро беҳтар мекунад ва барои амалиётҳои механикии такрорӣ ҳарҷотро кам мекунад. Гарчи сармоягузории аввалия дар интихоби таҷҳизот, ба монанди риштаҳои полимерии сифатнок, дақиқӣ мегирад, вале самаранокии даразмуддатшумоянданист. Тавсия мешавад, ки пеш аз иҷро як плади таҷрибавӣ бо масоҳати 1000 метри мураббӣ таъсис диҳед, то таъсири хуки минтақаи худро бо системаи зерзмии санҷиш кунед. Бо дарназаргирии ин технология бо принсипҳои физиологияи растанӣ, метавон ба беҳтарин самаранокӣ аз ҳар як литр об ва ҳар гектар замин дуст омад.